ΑΠΟ ΤΟΝ ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΗ ΣΤΟ ΝΕΥΤΩΝΑ


kion1 ΔΕΙΤΕ ΣΧΕΤΙΚΑ: http://www.ekivolos.gr/Apo%20ton%20Aristotelh%20sto%20Neytwna.htm

Εκηβόλος-μήτρα 2ΝΑΑΝ

Advertisements

Η ΦΙΛΙΑ ΩΣ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟ ΚΑΙ ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΑΓΑΘΟ


kion1ΔΕΙΤΕ ΣΧΕΤΙΚΑ: http://www.ekivolos.gr/H%20filia%20ws%20koinwniko%20kai%20politiko%20agatho.htm

Εκηβόλος-μήτρα 2ΝΑΦ

ΟΙ ΜΕΤΑΡΡΥΘΜΙΣΕΙΣ ΤΟΥ ΣΟΛΩΝΑ, Ο ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΗΣ ΚΑΙ Η ΣΥΓΧΡΟΝΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΘΕΩΡΙΑ


kion1  ΔΕΙΤΕ ΣΧΕΤΙΚΑ: http://www.ekivolos.gr/Oi%20metarrthmiseis%20tou%20Solwna-Aristotelis.htm

Εηβόλος-μήτρα 2ΝΑΣΟΛ

Η ΘΕΣΗ ΤΗΣ ΣΟΦΙΣΤΙΚΗΣ ΣΤΗ ΔΙΑΛΕΚΤΙΚΗ ΤΟΥ ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΗ


ΔΕΙΤΕ ΕΔΩ: http://www.ekivolos.gr/H%20thesh%20ths%20Sofistikhs%20sth%20dialektikh%20tou%20Aristotelh.pdf

Εκηβόλος-μήτρα1Μ

Δημοσιεύτηκε στο περιοδικό «ΔΕΥΚΑΛΙΩΝ» Τόμ. 10, Αρ. 36 (1981)

http://academia.lis.upatras.gr/index.php/deukalionas/issue/view/191

 

ΟΡΙΣΜΟΣ ΤΗΣ ΤΡΑΓΩΔΙΑΣ


kion1Ὁρισμός τῆς τραγωδίαςἑρμηνεία ἀριστοτελικοῦ ὁρισμοῦ

Ἀπόσπασμα ἀπό το ἔργο τῆς Α. Τζιροπούλου – Εὐσταθίου

«ΤΡΑΓΩΔΙΑ – ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΙΚΗ ΚΑΘΑΡΣΙΣ»

«Ἔστι μέν οὖν τραγωδία μίμησις πράξεως σπουδαίας καί τελείας, μέγεθος ἐχούσης, ἡδυσμένῳ λόγῳ, χωρίς ἑκάστῳ τῶν εἰδῶν ἐν τοῖς μορίοις, δρώντων καί οὐ δί’ ἀπαγγελίας, δι’ ἐλέου καί φόβου περαίνουσα, τήν τῶν τοιούτων παθημάτων κάθαρσιν».

                                                                            (Ἀριστοτέλους Ποιητική 1449 Β,25)

Εἶναι λοιπόν ἡ τραγωδία μίμησις κάποιας πράξεως σπουδαίας καί τελείας. Ὁ ἴδιος ὁ Ἀριστοτέλης (1448 Α) ἐπεξηγεῖ τή λέξη «μίμησις»: «μιμοῦνται οἱ μιμούμενοι πράττοντας», δηλαδή ὑποδύονται ἀνθρώπους εὐρισκομένους ἐν δράσει. Ὁ δέ ὅρος «πράξις» ἐπιβιώνει μέχρι σήμερα στίς «πράξεις» τῶν θεατρικῶν ἔργων. Ἡ «πρᾶξις» τῆς τραγωδίας εἶναι σπουδαία καί τελεία, δηλαδή ἀξιόλογη, σπουδαιοτάτης σημασίας καί ἐντελής καθ’ ἑαυτήν. Φθάνει σέ ὁρισμένο τέλος. Γι’ αὐτό καί ἐπιβάλλεται νά ἔχει μέγεθος καθορισμένον, τό ὁποῖον συγκροτεῖται εἰς ἐν  «ὅλον»: «ὅλον δέ ἔστιν τό ἔχον ἀρχήν καί μέσον καί τελευτήν». 1450,30. Ἐάν ἡ «πρᾶξις» παραταθεῖ πέραν τῶν ὁρίων τῆς λειτουργίας της, διαστρεβλώνεται ἡ σύνθεσις «καί ἀποτυγχάνουσι πάντες».

Συνέχεια