Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΑΡΧΑΙΟΤΗΤΑ ΣΤΟΝ ΣΥΓΧΡΟΝΟ ΚΟΣΜΟ


kion1Η Ελληνική Αρχαιότητα στον σύγχρονο κόσμο

 Γράφει ο Αθανάσιος Δέμος

image002Ακούμε συχνά να γίνεται λόγος για «Δυτικό Πολιτισμό» και «Ανατολικό Πολιτισμό». Και όταν λέμε «Δυτικό Πολιτισμό», εννοούμε τον Ευρωπαϊκό και Αμερικανικό Πολιτισμό. Ο Ανατολικός περιλαμβάνει όλη την Ασία. Ο Δυτικός Πολιτισμός έχει ένα βασικό χαρακτηριστικό γνώρισμα, που τον διακρίνει από τον Ανατολικό λεγόμενο Πολιτισμό. Αυτό το γνώρισμα του Δυτικού Πολιτισμού το ονόμασε ένας από τους μεγαλύτερους κλασικούς φιλολόγους του 20ου αιώνα ο Βέρνερ Γιαίγκερ «Ελληνοκεντρικότητα».

Αυτό σημαίνει, ότι ο Δυτικός κόσμος έχει πνευματικό κέντρο και πολιτιστικό πυρήνα το αρχαίο ελληνικό πνεύμα και την ελληνική αντίληψη περί ανθρώπου, μορφώσεως και ζωής. Επειδή δε η Ελληνοκεντρικότητα αυτή του Δυτικού κόσμου είναι διαρκές φαινόμενο όχι μόνον του σύγχρονου κόσμου, αλλά και όλων σχεδόν των μετά τους αρχαίους Έλληνες εποχών, λαών και ανθρώπων, είναι δηλαδή υπερχρονικό και σχεδόν οικουμενικό και παγκόσμιο φαινόμενο, όλοι οι μεγάλοι Ευρωπαίοι και Αμερικανοί κλασικοί φιλόλογοι, ιστορικοί και φιλόσοφοι ομιλούν για την πνευματική παρουσία της Ελληνικής Αρχαιότητας στη ζωή των ανθρώπων και ιδιαίτερα των ανθρώπων του Δυτικού κόσμου. Παλαιότερα την παρουσία αυτή την ονόμασαν «Ελληνικό θαύμα».

Συνέχεια

Advertisements

ΑΔΩΝΙΑ ΜΥΣΤΗΡΙΑ: ΑΝΑΖΗΤΩΝΤΑΣ ΤΟ ΑΡΧΑΙΟΕΛΛΗΝΙΚΟ ΠΑΣΧΑ


kion1

 Αδώνια Μυστήρια:

Αναζητώντας το αρχαιοελληνικό Πάσχα

Ιωάννης Μπουσίου

απόφοιτος στης σχολής Ανθρωπιστικών Σπουδών του Ανοιχτού Πανεπιστημίου Πατρών, με ειδίκευση στον ελληνικό πολιτισμό. Ζει και εργάζεται στην Αθήνα.

 Σημείωση: Το άρθρο δημοσιεύτηκε για πρώτη φορά στο εβδομαδιαίο περιοδικό του Ελεύθερου Τύπου, τα “Φαινόμενα”.

 

Δείτε εδώ: http://ilakate.blogspot.gr/2009/04/blog-post.html

και εδώ: http://sfrang.blogspot.gr/2010/04/blog-post_05.html

 

Το παρόν άρθρο θα αποπειραθεί  να αναδείξει  τις επιβιώσεις των αρχαίων ελληνικών τελετουργικών δρωμένων του Θεού Αδώνιδος στην σημερινή εποχή. Άλλωστε, η πρόσληψη και η κατανόηση των ταφικών δρωμένων που την περίοδο του Πάσχα επιτελούνται από την Ανατολική Ορθόδοξη Εκκλησία, κατά την γνώμη μας, δεν καθίσταται ολοκληρωμένη εάν δεν συνδέσουμε τα τελέσματα αυτά με την πρωταρχική τους τελετουργική μορφή, που ανάγεται στα αντίστοιχα θρησκευτικά θέσμια των αρχαίων ελληνικών λατρειών.

Η καθιέρωση των διαφόρων μορφών τελετουργιών και εορτών στην ελληνική θρησκεία ήταν σχεδόν πάντοτε συνυφασμένη με το αντίστοιχο μυθολογικό υπόβαθρο. Η ιερά μυθολογική παράδοση διαπνέει και μορφοποιεί όλες τις εκφάνσεις του ελληνικού πολιτισμού, την θρησκεία, την τέχνη, την λογοτεχνία ακόμη και τον φιλοσοφικό λόγο (Burkert,1997).

  Συνέχεια

ΑΡΧΑΙΑ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΣΚΕΨΗ ΚΑΙ ΣΥΓΧΡΟΝΟΣ ΚΟΣΜΟΣ


kion1ΑΡΧΑΙΑ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΣΚΕΨΗ ΚΑΙ ΣΥΓΧΡΟΝΟΣ ΚΟΣΜΟΣ

 

Το κείμενο αποτελεί πρόλογο του επιμελητή της έκδοσης

Περικλή Σ. Βαλλιάνου

στο έργο της Janet Coleman

 «ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ ΣΚΕΨΗΣ»

από την αρχαία Ελλάδα μέχρι τους πρώτους χριστιανικούς χρόνους

 

 

Έρως και φιλοσοφία

Κατά την παράδοση, ως γνωστόν, μετά τη δικαστική δολοφονία του Σωκράτη, ο Πλάτων απαρνήθηκε την πρότερη αφοσίωσή του στην ποίηση, για να διασώσει μέσα από τη φιλοσοφία τόσο την προσωπικότητα όσο και τη διδαχή του χαμένου φίλου και δασκάλου του, δεδομένου ότι ο ίδιος ο Σωκράτης δεν είχε αφήσει γραπτά κατάλοιπα. Ο Πλάτων, λοιπόν, κατέστρεψε τα ποιητικά του χειρόγραφα για να εξελιχθεί στο στοχαστή που γνωρίζουμε. Κάποια ελάχιστα όμως δείγματα της πρώιμης ποιητικής του διεσώθησαν, κυρίως στην Παλατινή Ανθολογία. Έτσι εξακολουθεί να ηχεί και σήμερα μια λυρική φωνή που αρδεύεται από μια μέριμνα για το ανθρώπινο και έχει τις ρίζες της στη λεπτή μελαγχολία της αρχαϊκής περιόδου:

Τήν ψυχήν Ἀγάθωνα φιλῶν ἐπί χείλεσιν ἔσχον.

Ἦλθε γάρ ἡ τλήμων ὡς διαβησομένη.1

Και πάλι:

Τῶ μήλῳ βάλλω σε. Σύ δ’ εἰ μέν ἑκοῦσα φιλεῖς με,

δεξαμένη ταῆς σῆς παρθενίης μετάδος.

Εἰ δ’ ἄρ’ ὅ μή γίγνοιτο, νοεῖς, τοῦτ’ αὐτό λαβοῦσα

σκέψαι τήν ώρην ώς ολιγοχρόνιος.2

Και το άλλο:

Μῆλον ἐγώ. βάλλει με φιλῶν σε τις. Ἀλλ’ ἐπίνευσον.

Ξανθίππη, κἀγω καί σύ μαραινόμεθα. 3

10

Και το άλλο:

Νῦν, ὅτε μηδέν Ἄλεξις ὅσον μόνον εἶφ’ ὅτι καλός,

ὦπτε και πάντη πᾶσι περιβλέπεται.

Θυμέ, τί μηνύεις κυσίν ὀστέον; εἶτ’ ἀνιήσεις

ὕστερον. Οὐχ οὕτω Φαῖδρον ἀπωλέσαμεν;4

Συνέχεια

ΗΜΕΙΣ ΚΑΙ ΑΡΧΑΙΟΙ


kion1ΕΠΙΛΕΓΟΜΕΝΑ ΤΟΥ ΜΕΤΑΦΡΑΣΤΟΥ

(Ιωάννης Συκουτρής)

Στο έργο «ΗΜΕΙΣ ΚΑΙ ΟΙ ΑΡΧΑΙΟΙ»

του Tadeusz Zielinski

Λήψη του αρχείου

§1. Ὁ σημερινός δυτικός πολιτισμός, γέννημα καί ἐξέλιξις τῶν πολιτιστικῶν στοιχείων πού μᾶς ἐκληροδότησεν ἡ Ἀρχαιότης, καί ἑπομένως, εἰς τάς γενικάς του γραμμάς, ὑπεράνω ἐθνικῶν καί γλωσσικῶν ὁρίων εὔρισκομενος, δίδει καί εἰς τό πρόβλημα τῆς σχέσεώς μας πρός τήν Ἀρχαιότητα, ὡς πολιτιστικήν καί ἐκπαιδευτικήν ἀξίαν, κοινήν δι’ ὅλα τά ἔθνη μορφήν. Καί ὅμως ἀναλόγώς της θέσεως, πού ἱστορικῶς ἀπέναντί της Ἀρχαιότητος κατέχει ἕκαστον ἔθνος, ἀναλόγώς της σχέσεώς του πρός τήν κληρονομιάν αὔτης, καθοριζομένην ἀπό τά ἰδιάζοντα εἰς ἕκαστον χαρακτηριστικά, ἀναλόγως πρός ἄλ- λᾶς ἐνδοεθνικᾶς προϋποθέσεις καί συνθήκας, ρυθμίζονται καί ἡ ἐμφάνισις τοῦ προβλήματος τῶν ἀνθρωπιστικῶν σπουδῶν καί αἱ ἑκάστοτε προβαλλόμεναι λύσεις αὔτοῦ. Ἐξ ἄλλου τό ἀνθρωπιστικόν ζήτημα – διά νά τό ὀνομάσω τοιουτοτρόπως συντομίας χάριν – ἀποτελεΐ ἕν ἀπό τά πολλά ζητήματα τῆς πνευματικῆς ζωῆς ἕκαστου ἔθνους καί εὑρίσκεται εἰς τελείας ἀλληλεξαρτήσεως σχέσιν πρός αὐτά.

Διά τήν Ἑλλάδα, ὡς ἱστορικόν – ὄχι ἁπλῶς πολιτιστικόν – κληρονόμον τοῦ ἑλληνιμοΰ, παρουσιάζει τό πρόβλημα πολύ περισσοτέρας ἰδιαιτέρας φάσεις, πού εἶναι ἀπαραίτητον νά ἐξετασθοῦν ἐδῶ ὡς συμπλήρωμά της ἀπό καθαρῶς εὐρωπαϊκής ἀπόψεως ἐκθέσεως τοῦ ζητήματος ὑπό του Zielinski.

  Συνέχεια

ΓΙΑ ΠΟΙΟ DNA ΜΙΛΑΜΕ;


kion1DNA, DNA, DNA… ΓΙΑ ΠΟΙΟ DNA ΜΙΛΑΜΕ; ΑΥΤΟ ΤΩΝ CRICK ΚΑΙ WATSON (1944-1954 μ. Χ)

Ή ΤΟΥ ΕΜΠΕΔΟΚΛΗ ; (495-435 π. Χ)

 

Δρ. Αναστάσιου Β. Κοβάτση

Χημικού και ιατρού, καθηγητή Αριστοτελείου Παν/μίου Θεσ/νίκης

 

Δεν περνάει ημέρα που να μην δούμε σε κάποιο έντυπο, επιστημο­νικό ή μη, κάτι σχετικό με το DNA. Ο αιώνας μας άρχισε με το DNA και το διάβασμα του βιβλίου του γονιδιώματος και σίγουρα θα καταλήξει πάλι με το DNA και τις εφαρμογές του σε όλες τις εκφάνσεις της ζωής και τις βελτιώσεις στις θεραπευτικές μεθόδους που θα στηρίζονται στο DNA. Σε λίγο, θα είναι γεγονός η δημιουργία ειδικοτήτων, με βάση το DNA (ιατρός ειδικός για νοσήματα διαταραχών του DNA και τη θερα­πεία τους κ.λπ.) και όλοι θα προστρέχουμε σε αυτούς τους ιατρούς για τη λύση σχετικών προβλημάτων που θα μας απασχολούν. Ο 2Ιος αιώ­νας σίγουρα θα είναι ο αιώνας του DNA. Δεν θα ασχοληθώ με το τι εί­ναι το μόριο του DNA, αν και το δίδαξα αρκετά χρόνια στο ΑΠΘ, διότι αυτό θα απαιτούσε πολύ χρόνο και ήδη έχει περιγραφεί από πολλούς σε σχετικές δημοσιεύσεις*, θα προσπαθήσω όμως να απαντήσω, έστω και συμπερασματικά, στο αρχικό μου ερώτημα που προτάθηκε στην επικεφαλίδα του σημειώματος μου.

Όλοι βέβαια γνωρίζουν (τουλάχιστον οι επαΐοντες) ότι η ανακάλυψη του DNA και της διαμόρφωσης του, είναι μια πολύ μακρά ιστορία ερευνών και προσπαθειών που άρχισε το 1944 (κυρίως με τις εργασίες των Avery, McLeod και McCarty και άλλων ερευνητών) και μισοτέλειωσε το 1953 με την πρόταση των Watson και Crick μοντέλου της διπλής έλικας του DNA (βραβείο Nobel). Στο διάστημα αυτό, και μετέπειτα, χι­λιάδες επιστήμονες δούλεψαν σκληρό και επίμονα για να προσθέσουν ο καθένας τους ένα κομμάτι στο πάζλ του μεγάλου αυτού βιοχημικού προβλήματος και οι σχετικές δημοσιεύσεις καταλαμβάνουν αρκετούς τόμους. Λέγω δε ότι το εγχείρημα μισοτέλειωσε, διότι ύστερα από την παραδοχή της διπλής έλικας, χρειάστηκαν τεράστιες έρευνες για να αποσαφηνίσουν οι επιστήμονες διάφορα προβλήματα, και κυρίως για να αρχίσουν οι εφαρμογές της έρευνας τόσο στην ιατρική (γονιδιακές θεραπείες κ.λπ.) όσο και στη γενετική (βιβλίο γονιδιώματος, μεταφορές DNA κ.λπ.). Αμφότεροι δε οι παραπάνω κλάδοι (ιατρική και γενετική), θα γνωρίσουν στο μέλλον θριάμβους και κατακτήσεις για τις οποίες μό­νο εικασίες μπορούμε τώρα να κάνουμε γιατί τις περισσότερες φορές η πραγματικότητα είναι κατά πολύ ανώτερη της φαντασίας και των εικα­σιών μας.

Συνέχεια