ΙΣΟΚΡΑΤΗΣ


kion1Ισοκράτης:

ένας σοφιστής που παιδαγωγεί, ένας ρήτορας που φιλοσοφεί*

 

  Χριστοφορδου Μαρα,

διδκτωρ Α.Π.Θ. – Εδικς πιστμων

 

Ο Ισοκράτης, (436- 338 π.Χ), για κάποιους αιώνες μετά την Αναγέννηση ως τον 20ο αιώνα, υπό το βάρος της αυθεντίας του Πλάτωνα θεωρήθηκε τεχντης του ύφους, άλλα ανεπαρκής σε πρωτότυπες ιδέες και ουσιώδες περιεχόμενο· υποτιμήθηκε, μάλιστα, σε σύγκριση με τον Δημοσθένη, λόγω έλλειψης διορατικότητας και πολιτικής ευθυκρισίας, και σε σχέση με τον Αριστοτέλη, λόγω απουσίας διαύγειας και ακριβούς λογικής συνέπειας στη σκέψη. Η σοφιστική του μαθητεία και εκπαίδευση, η πρακτική διάσταση των ιδεολογικών του θεωρήσεων, η δεξιοτεχνία στον επιδεικτικό λόγο και το περίτεχνο ύφος του στέρησαν τη δυνατότητα να συμπεριληφθεί μεταξύ των φιλοσόφων, ιδιότητα που διεκδικούσε για τον εαυτό του, ή να θεωρηθεί ένας ρήτορας με αξιώσεις σε επίπεδο ιδεών.

Εντούτοις, το εκπαιδευτικό του πρόγραμμα, βάσει του οποίου λειτούργησε η σχολή του για πάνω από πέντε δεκαετίες, αποδεικνύει ότι ο Ισοκράτης ήταν κάτι πολύ παραπάνω από ό, τι του καταμαρτύρησαν σε κάποια άχαρη χρονική περίοδο της ιστορίας.

Το πνευματικό περιβάλλον και τα ιστορικά γεγονότα της εποχής του άσκησαν μεγάλη επίδραση στις αντιλήψεις του Ισοκράτη για τη διαμόρφωση του παιδαγωγικού του συστήματος.

Συνέχεια

Advertisements

ΟΙ ΣΤΩΙΚΟΙ ΠΕΡΙ ΤΗΣ ΑΥΤΟΧΕΙΡΙΑΣ


kion1ΟΙ ΣΤΩΙΚΟΙ ΠΕΡΙ ΤΗΣ ΑΥΤΟΧΕΙΡΙΑΣ*

 

Ανδρέας Μάνος

Αναπληρωτής Καθηγητής Φιλοσοφίας του Δημοκρίτειου Πανεπιστημίου Θράκης

 

Η ζωή είναι το πολυτιμότερο δώρο που χάρισε ο Θεός στον άνθρωπο, κατά τη διδασκαλία του Πλάτωνος1. Ως εκ τούτου, επειδή με καμία λογική και σε καμία περίπτωση ο Θεός δεν θα ευλογούσε τη βίαιη εξαγωγή από τη ζωή, η αυτοκτονία θα πρέπει να θεωρείται, γενικώς, πράξη απελπισίας και έσχατης απόγνωσης. Ο Γαλιλαίος αρνήθηκε την αλήθεια του για να σώσει τη ζωή του. Η αυτοκτονία, ωστόσο, είναι μια πραγματικότητα, συχνά επαναλαμβανόμενη κατά την πορεία των ενιαυτών. Τι είναι εκείνο που κάνει τον άνθρωπο να χάνει την αγάπη του για τη ζωή; Όταν ο κόσμος είναι οικείος και φιλικός, πρόβλημα σοβαρό δεν υπάρχει. Όταν όμως ο άνθρωπος νιώσει ξένος σε ένα σύμπαν χωρίς φως, όταν, όπως υποστηρίζει ο Α. Camus, σ’ αυτή την εξορία, τη στερημένη από τις μνήμες και την προσδοκία, ο άνθρωπος αισθάνεται αβοήθητος, τα πράγματα είναι ριζικώς διαφορετικά. Αυτό το χάσμα μεταξύ του ανθρώπου και της ζωής του συνιστά αυτό που λέγεται συναίσθημα του παραλόγου. Όταν ο άνθρωπος σκέπτεται την αυτοκτονία, αυτομάτως γεννιέται ένας σταθερός σύνδεσμος μεταξύ αυτού του συναισθήματος και της έλξεως προς το μηδέν2. Στη σύγχρονη πολιτισμική πραγματικότητα, με τη μεγάλη διαφορά μεταξύ του εξωτερικού πλούτου και του εσωτερικού κενού, εμφανίζεται αυξημένος ο αριθμός των αυτοκτονιών τόσο στη γρήγορη όσο και στην αργή μορφή τους. Και σε μια άλλη, παρωχημένη πολιτισμική περίοδο, η αυτοκτονία, όσο κι αν ακούγεται παράξενο, ήταν «της μόδας».

  Συνέχεια