ΓΡΑΝΑΖΙΑ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΕΛΛΗΝΕΣ


kion1ΓΡΑΝΑΖΙΑ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΕΛΛΗΝΕΣ

 

 

Donald Cardwell

Από το έργο του «ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΤΕΧΝΟΛΟΓΙΑΣ»

 

Οι ελληνικές πόλεις-κράτη της αρχαιότητας (περ. από το 600 π.Χ. και μετά) εκτείνονταν σε μια ευνοημένη γεωγραφικά περιοχή. Οι περιβάλλουσες θάλασσες παρείχαν στις πόλεις των χερσονήσων και των νησιών σημαντική ασφάλεια απέναντι σε εισβολές. Ταυτόχρονα, η θάλασσα έδινε -στους θαλασσοπόρους και τους εμπόρους, όπως και σήμερα- ευκαιρίες για εμπορικές συναλλαγές, αλλά και πολλαπλά άλλα οφέλη από τους μεγάλους πολιτισμούς που βρίσκονταν γύρω τους, προς το νότο και την ανατολή. Παρατήρησαν στην πράξη τους νομικούς κώδικες που ίσχυαν σε διάφορα μέρη και κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι υπήρχαν και κάποιοι φυσικοί νόμοι, ή νόμοι στους οποίους υπάκουαν όλοι οι άνθρωποι. Αντίθετα, οι συμβατικοί νόμοι ήταν εκείνοι οι οποίοι εφαρμόζονταν μόνο σε κάποια συγκεκριμένα έθνη. Διδάχθηκαν τα μαθηματικά από τους γείτονες τους προτού αρχίσουν να συνεισφέρουν και οι ίδιοι, όπως με τα πασίγνωστα βιβλία γεωμετρίας του Ευκλείδη. Στο έργο αυτό, η γεωμετρία συστηματοποιήθηκε· δηλαδή, με άλλα λόγια, η τέχνη του τοπογράφου – εξού και η λέξη «γεωμετρία» – μετασχηματίστηκε σε μια θεωρητική επιστήμη. Παρότι δεν του έχει αναγνωριστεί ευρέως, το έργο αυτό αποτελεί το πρώτο παράδειγμα δημιουργίας επιστημονικής βάσης η οποία προήλθε από υπάρχουσες τεχνικές.

Συνέχεια

Advertisements

ΛΕΓΟΝΤΑΣ ΤΗΝ ΑΛΗΘΕΙΑ – Ο Θουκυδίδης και η διαμόρφωση της Ιστορίας


kion1Λέγοντας την αλήθεια

 

 ( ομώνυμο υποκεφάλαιο του έργου της,

Ο ΘΟΥΚΥΔΙΔΗΣ ΚΑΙ Η ΔΙΑΜΟΡΦΩΣΗ ΤΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ )

 

Emily Greenwood 

     Στην Ιστορία του Θουκυδίδη, η έννοια του «λέγοντας την αλήθεια» μπορεί να υπαινίσσεται πολλά διαφορετικά πράγματα. Πρώτον, το «λέγοντας την αλήθεια» μπορεί να έχει φιλοσοφικές ή, ακριβέστερα, οντολογικές προεκτάσεις (αν αυτό για το οποίο μιλάμε υπάρχει ή όχι). Δεύτερον, το «λέγοντας την αλήθεια» μπορεί να έχει ιδεολογική διάσταση: την αλήθεια ποιου ή ποιου την εκδοχή της αλήθειας (την εκδοχή του Θουκυδίδη, την εκδοχή του ομιλητή ή την εκδοχή του ακροατηρίου); Τρίτον, στην περιγραφή του Θουκυδίδη, η αλήθεια έχει μιαν άβολη σχέση με τον προφορικό λόγο· γι’ αυτό, ακριβώς η ιδέα τού «λέγοντας την αλήθεια» είναι προβληματική. Σ’ αυτή την τελευταία περίπτωση, ο Θουκυδίδης αντιπαραθέτει στο «λέγοντας την αλήθεια» το «γράφοντας την αλήθεια». Τέταρτον, αφού η Ιστορία του Θουκυδίδη είναι λογοτεχνική αφήγηση, αν και αφήγηση πραγματικών γεγονότων, που ασχολείται με την παρουσίαση και ανάλυση πραγματικών συμβάντων, ως αντίθετων προς φανταστικό περιεχόμενο, πρέπει να εξετάσουμε και τις τυπικές, ρητορικές συμβάσεις, που χρησιμοποιούνται στην παρουσίαση της αλήθειας (τη «μορφή» της αλήθειας). Το κεφάλαιο αυτό εξετάζει αυτές τις διαφορετικές διαστάσεις της αλήθειας στα συμφραζόμενα των λόγων της Ιστορίας του Θουκυδίδη.

Συνέχεια