Η ΕΡΩΤΙΚΗ ΖΩΗ ΣΤΑ ΧΡΟΝΙΑ ΤΟΥ ΟΜΗΡΟΥ


kion1Η ερωτική ζωή στα χρόνια του Ομήρου

Τάκης Μαύρος.

Δελτίο Ιστορικών Μελετών Ναυπλίου, τ. 111-114, Μηνιαία έκδοση Δήμου Ναυπλιέων, 1997.

 

 

Η ερωτική ζωή στα χρόνια του Ομήρου


 

Ο Έρωτας – Ο Πλατωνικός έρωτας – Ο γάμος: ο συζυγικός έρωτας, οικογένεια, προβλήματα, γκρίνιες – Πώς έβλεπαν οι άντρες της ομηρικής εποχής τις γυναίκες – Ο συζυγικός έρωτας και οι γκρίνιες Άλλες πτυχές της Ομηρικής ψυχής – Ο σαρκικός έρωτας, – Οι γυναίκες – Χωρισμός των γυναικών κατά κατηγορίες – To sex – Τα νόθα – Απαγωγές – Ο έρωτας και το θέατρο – Sensualités raffinées (εκλεπτυσμένη ηδονή, απόλαυση) – Η ομοφυλοφιλία – Ο έρωτας σαν ποινή ή εκδίκησηΗ Ζήλεια – Αιμομιξίες

Ο Έρωτας

Μετά την διασφάλιση της επιβίωσης, το δεύ­τερο σημαντικό μέλημα στη ζωή ενός ο­μηρικού ήρωα ήταν ο Έρωτας. Εδώ – προς διευκόλυνση των αναγνωστών- θα πρέ­πει να χωρίσουμε το θέμα μας σε μικρότερα τμήματα, εξετάζοντας λεπτομερέστερα κάθε έκφανση της ερωτικής συμπεριφοράς.

Ο Πλατωνικός έρωτας

«Η Βρισηίς οδηγείται στον Αγαμέμνονα από τους Ταλθύβιο και Ευρυβάτη.» Τοιχογραφία του Τιέπολο στη Villa Valmarana της Βιτσέντζα (1757).

Πιστεύουμε πως στα Ομηρικά χρό­νια δεν είναι δυνατόν παρά να υπήρχε και αυτή η σπανίζουσα μορφή έρωτα. Στα Έπη απαντούμε λίγους, ελάχιστους στίχους, ό­που ο Όμηρος αναφέρεται σε κάτι που μοιά­ζει σ’ αυτό που πολύ αργότερα χαρακτηρί­στηκε «πλατωνικός έρωτας», και που δεν εί­ναι τίποτ’ άλλο από έναν έρωτα που από την αντιξοότητα των περιστάσεων δεν πρόλαβε να πάψει να είναι «πλατωνικός». Σ’ ένα τέτοιο στίχο, λοιπόν, βλέπουμε τη Βρισηίδα να οδηγείται στον Αγαμέμνονα «αέκουσα» (χωρίς την θέλησή της) (Ιλ. Α, 348). Και ήταν φυσικό γι­ατί ο Αγαμέμνονας θα μπο­ρούσε να ήταν και πατέρας της  από απόψεως ηλικίας και ή­ταν και παντρεμένος. Αντίθετα με τον Αχιλ­λέα που άφηνε, που και νεότερος ήταν και ωραίος και ανύπαντρος και ο οποίος της άρεσε.

Συνέχεια

Advertisements

ΟΣΤΡΑΚΙΣΜΟΣ ή ΕΞΟΣΤΡΑΚΙΣΜΟΣ


kion1Ὀστρακισμός. Ὁ φρουρὸς κι ὁ ἐφιάλτης τῆς Ἀθηναϊκῆς Δημοκρατίας.

 Ἀλέξανδρος Βατσάλης

Ι.

Ὀστρακισμός. Ὁ φρουρὸς κι ὁ ἐφιάλτης τῆς Ἀθηναϊκῆς Δημοκρατίας.

Ο Αριστοτέλης στα “Πολιτικά” του γράφει ότι στην Αθήνα δε θεωρούσαν τον οστρακισμό ως ποινή, αλλά ως μέσο περιοριστικό της δύναμης ατόμων,κάθε φορά που υπήρχε ο φόβος ότι κάποιος από τους πολίτες είχε αποκτήσει τόση δύναμη,ώστε να θέσει σε κίνδυνο την ελευθερία του λαού, δηλαδή να καταλύσει το πολίτευμα και να επιβάλει τυραννία (δικτατορία).

Συνέχεια

Ο ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΗΣ ΓΕΦΥΡΑ ΜΕΤΑΞΥ ΑΝΑΤΟΛΗΣ ΚΑΙ ΔΥΣΗΣ


kion1O Αριστοτέλης γέφυρα μεταξύ Ανατολής και Δύσης

 

Tου δρος Nικολαου B. Πετρουλακη

επίτιμου συμβούλου του Παιδαγωγικού Iνστιτούτου.

 

           

O Aριστοτέλης θεωρείται ο πιο μορφωμένος άνθρωπος που πάτησε ποτέ στη γη. Eίναι ακόμα και σήμερα «ο δάσκαλος όλων εκείνων που γνωρίζουν, όπως ήταν και στα χρόνια του Δάντη». Γεννήθηκε στα Στάγειρα το 384 π.X. Σε ηλικία 18 ετών ήλθε στην Aθήνα και παρακολούθησε τον Πλάτωνα επί μια εικοσαετία. Σε ηλικία 40 ετών έγινε ο δάσκαλος του Mεγάλου Aλεξάνδρου και είναι γνωστό το περίφημο, «ουδέποτε άλλοτε ένας τόσο μεγάλος δάσκαλος είχε ένα τόσο μεγάλο μαθητή». O Aριστοτέλης μετά την αναχώρηση του M. Aλεξάνδρου ήλθε στην Aθήνα και ίδρυσε το «Λύκειο», στον χώρο που αποκαλύφθηκε τελευταία, στην πλατεία Pηγίλλης. Στα 12 χρόνια της διδασκαλίας του εδώ, παρουσίασε τα περισσότερα των έργων του, στα οποία συνόψισε τα αποτελέσματα μιας ολόκληρης ζωής σπουδών και σκέψης… Δυστυχώς, το έργο του δεν συμπληρώθηκε και από τα έργα που έγραψε, ένα μέρος μόνο διασώθηκε μέχρι τα χρόνια μας. Aλλά το μέρος αυτό είναι αρκετό να τον τοποθετήσει επικεφαλής όλων των επιστημόνων. Tα αντικείμενα των μελετών του ήταν άγνωστα μέχρι τα χρόνια του. H λογική, η ρητορική με την επιστημονική της άποψη, η λογοτεχνική κριτική, η φυσική ιστορία, η φυσιολογία, η ψυχολογία δημιουργήθηκαν ως επιστήμες και τομείς έρευνας απ’ αυτόν. Mερικά από τα έργα του όπως η Λογική, τα Mεταφυσικά, τα Hθικά και τα Πολιτικά, κατέχουν και σήμερα την πρώτη θέση στην επιστημονική βιβλιογραφία.

Συνέχεια

Η ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ ΣΤΗΝ ΑΡΧΑΙΑ ΕΛΛΑΔΑ


kion1H εκπαίδευση στην αρχαία Ελλάδα

 

K. Καλογερόπουλος

 

Η Ελλάδα υπήρξε ένας από τους εκπαιδευτές του κόσμου, με τρόπο που ακόμη και ο Περικλής δεν τόλμησε να φανταστεί. Τα διανοητικά, αισθητικά και πολιτικά επιτεύγματα της κλασικής Ελλάδας μαγεύουν εδώ και αιώνες τους μελετητές του δυτικού πολιτισμού. Η ήδη αχανής βιβλιογραφία συνεχίζει να αυξάνεται και η πλήρης κατανόηση του ελληνικού πολιτισμού απαιτεί κοπιαστική μελέτη των διαφορετικών του όψεων.

Μία από αυτές τις όψεις είναι η εκπαίδευση, η οποία συνδέεται άρρηκτα με κάθε είδους πολιτισμική ανάπτυξη. Αναμφίβολα, είναι γνωστό πως η εκπαίδευση στην αρχαία Ελλάδα επηρέασε σε μεγάλο βαθμό την ανάπτυξη ενός δυναμικού πολιτιστικού συνεχούς, που συνδέει το παρελθόν με το μέλλον, επεκτάθηκε στην ευρωπαϊκή ήπειρο και τις κτήσεις της και είναι γνωστό σήμερα με το γενικό όρο «δυτικός πολιτισμός».

Ωστόσο, οποιαδήποτε μελέτη των επιδράσεων της αρχαίας ελληνικής εκπαίδευσης στο σύγχρονο κόσμο απαιτεί γνώση του ίδιου του αντικείμενου της εκπαίδευσης, έτσι όπως αναπτύχθηκε στις διαφορετικές πόλεις-κράτη της ελληνικής επικράτειας. Στο συγκεκριμένο άρθρο, λοιπόν, θα προσπαθήσουμε -έστω και συνοπτικά εξαιτίας του περιορισμένου χώρου- να δούμε πώς γινόταν η εκπαίδευση καταρχήν στη Σπάρτη και την Κρήτη και κατόπιν στην Αθήνα, καθώς το παράδειγμα των Αθηνών μιμήθηκε σχεδόν όλη η υπόλοιπη Ελλάδα.

Συνέχεια