Η ΘΟΥΚΥΔΙΔΙΚΗ ΕΡΕΥΝΑ ΣΤΗΝ ΕΠΟΧΗ ΜΑΣ


 

kion1Ἡ Θου­κυ­δι­δι­κή ἔ­ρευ­να στήν ἐ­πο­χή μας

 

Α. Πα­να­γό­που­λου

Ἡ τε­λευ­ταί­α με­γά­λη στρο­φή στή Θου­κυ­δι­δι­κή ἔ­ρευ­να ση­μει­ώ­θη­κε τό 1972 μέ τήν ταυ­τό­χρο­νη ἐμ­φά­νι­ση δύ­ο με­γά­λων ἔρ­γων, τοῦ The Origins of the Peloponnesian War («Ἡ προ­έ­λευ­ση τσΰ Πε­λο­πον­νη­σια­κοῦ Πο­λέ­μου», New York, 1972) τοῦ G.E.Μ. de Ste Croix καί τό The Athenians empire («Ἡ Ἀ­θη­να­ϊ­κή Αὐ­το­κρα­το­ρί­α», Oxford 1972) τοῦ Russel Meiggs.

Εἶ­χαν προ­η­γη­θε­ϊ βέ­βαι­α με­ρι­κά πο­λύ ση­μαν­τι­κά βι­βλί­α καί κα­τά τήν προ­η­γού­με­νη δε­κα­ε­τί­α, ὅ­πως τό ἔρ­γο ταῦ F.E. Adcock, Thucydides and His History («Ὁ Θου­κυ­δί­δης καί ἡ Ἱ­στο­ρί­α του», Cambridge, 1963), τοῦ Η.Ρ. Stahl, Thukydides: Die Stellung des Menschen im geschichtlichen Prozess («Ἡ θέ­ση τοῦ ἄν­θρω­που στήν ἱ­στο­ρι­κή δι­α­δι­κα­σί­α», Munchen, 1966), το­ϋ Kurt von Fritz, α΄ τό­μος τοῦ Die griechische Geschichtsschreibung («Ἡ Ἑλ­λη­νι­κή ἱ­στο­ρι­ο­γρα­φί­α», Berlin 1967, 532-823), τοῦ J.H. Finley, Three Essays on Thucydides («Τρί­α δο­κί­μια γιά τόν Θου­κυ­δί­δη», Cambridge Mass., 1967) – εἶ­χε προ­η­γη­θεῖ 25 χρό­νια νω­ρί­τε­ρα τό ἄλ­λο του σπου­δαῖ­ο ἔρ­γο μέ τί­τλο Thucydides· τοῦ H.D. Westlake, Individuals in Thucydides («Ἄ­το­μα στόν Θου­κυ­δί­δη», Cambridge, 1968), καί ἐ­πι­τέ­λους (!) τό λῆμ­μα τοῦ Otto Luschnat «Thukydides der Historiker» («Θου­κυ­δί­δης ὁ Ἱ­στο­ρι­κός») στή R.E., Supplementband, ΧΠ, 1971, μέ 268 στῆ­λες (!).

Συνέχεια

Advertisements

ΤΟ ΜΗΝΥΜΑ ΤΟΥ ΘΟΥΚΥΔΙΔΗ


kion1ΤΟ ΜΗΝΥΜΑ TOY ΘΟΥΚΥΔΙΔΗ

 

Ἀντίστοιχο κεφάλαιο   ἀπό τό ὁμώνυμο ἔργο

 τοῦ ΗΛΙΑ ΗΛΙΟΥ

(σελ. 37-54)

Ἡ Ἀ­θη­να­ϊ­κή φι­λο­δο­ξί­α εἶ­χε τε­λι­κά ὑι­ο­θε­τή­σει, μέ  τόν τρό­πο πού προ­σι­δι­ά­ζει σ’ αὐ­τήν, τήν ἐ­πι­θυ­μί­α τῶν βαρ­βά­ρων νά έγ­κα­τα­στή­σουν μι­άν Αὐ­το­κρα­το­ρί­α στίς ὄ­χθες τοῦ Αι­γαί­ου. Ἤ ταυ­τό­τη­τα τῆς βο­ύ­λη­σης τῶν βαρ­βά­ρων καί τῶν Ἀ­θη­να­ί­ων γιά κυ­ρι­αρ­χί­α ρη­τά ση­μει­ώ­νε­ται στήν εἰ­σή­γη­ση τῶν Κο­ριν­θί­ων πρέ­σβε­ων (Α 69) καί ἀρ­γό­τε­ρα ἀ­πό τόν Έρ­μο­κρά­τη στή σύ­να­ξη τῶν Σι­κε­λι­ω­τών στήν Κα­μά­ρι­να (Στ’ 76 – 80). «Ἔ­τσι οὔ­τε οί Ἀ­θη­ναῖ­οι ἀν­τι­στά­θη­καν στό Μήδο γιά νά ἐ­ξυ­πη­ρε­τή­σουν τήν ἐ­λευ­θε­ρί­α τῶν Ἑλ­λή­νων… Ἀ­πο­τέ­λε­σμα ἦ­ταν οί Ἀ­θη­ναῖ­οι νά ύ­πο­κα­τα­στή­σουν το­ύς Μήδους στήν ὑ­πο­δο­ύ­λω­ση τῶν Ἑλ­λή­νων καί οί Ἕλ­λη­νες ν’ ἀλ­λά­ξουν ά­φέν­τη καί νά ἔ­χουν ἕ­να δε­σπό­τη ὄ­χι λι­γό­τε­ρο ἱ­κα­νό ἀλ­λά πε­ρισ­σό­τε­ρο έ­πι­κίν­δυ­νο» (Στ’ 76, με­τάψρ. Άγγ. Βλά­χου).

Συνέχεια