Πολίτες «ενεργοί» και πολίτες «παθητικοί» στην ΑρχαίαΕλλάδα


Πολίτες «ενεργοί» και πολίτες kion1«παθητικοί» στην Αρχαία Ελλάδα

Δείτε και εδώ

 

Claude Mossé

1. Η ΣΤΕΡΗΣΗ ΤΩΝ ΠΟΛΙΤΙΚΩΝ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΩΝ

Η στέρηση των πολιτικών δικαιωμάτων, δηλαδή του δικαιώματος συμμετοχής στην πολιτική ζωή και στη λήψη των αποφάσεων, μπορούσε να είναι αποτέλεσμα είτε δικαστικής απόφασης είτε μιας στάσης.

1.1 Η ατιμία

Ο όρος ατιμία φαίνεται ότι κάλυπτε δύο είδη αποκλεισμού από τη συμμετοχή στην πολιτική ζωή. Σύμφωνα με την παλαιότερη χρήση του. ο όρος υποδήλωνε ότι ο πολίτης που υποβλήθηκε στην ποινή αυτή αποτελούσε πλέον ένα είδος παρανόμου τον οποίο μπορούσαν και να θανατώσουν, χωρίς επακόλουθη τιμωρία, και να κατασχέσουν τη περιουσία του. Πολύ γρήγορα όμως, ήδη από το τέλος του 6ου  αιώνα, και τουλάχιστον στην Αθήνα, η ατιμία απόκτησε λιγότερο ριζοσπαστική σημασία: η επιβολή της ατιμίας σε έναν πολίτη σήμαινε την αφαίρεση των πολιτικών του δικαιωμάτων και τον αποκλεισμό από τα ιερά της πόλης.

Συνέχεια

ΔΕΛΦΟΙ – Ο ομφαλός της γης


Δ Ε Λ Φ Ο Ι, ο «ομφαλός της Γης»

 

kion1 

Της Γιόλας Αργυροπούλου-Παπαδοπούλου

επ. καθηγήτριας της Φιλοσοφικής Σχολής

του Πανεπιστημίου Αθηνών.

  

  1. Μυθολογική και ιστορική αναδρομή

imageΟι Δελφοί, στη ΝΔ. πλευρά του Παρνασσού, υπήρξαν κατά την αρχαιότητα ένα σημαντικότατο πολιτικό, πολιτιστικό και θρησκευτικό κέντρο, σύμβολο της ενότητας του αρχαίου ελληνισμού επί πολλούς αιώνες, και απετέλεσαν την έδρα του περίφημου Μαντείου του Απόλλωνος.

Ο χώρος ονομαζόταν αρχικά Δελφύς – αρχαιοελληνική λέξη που σημαίνει «μήτρα, κοιλιά» – λόγω του σχήματός του ή επειδή εκεί λατρευόταν κατά τη μυκηναϊκή εποχή η μητέρα – θεά Γη. Επίσης, η ονομασία «Δελφοί» μάς παραπέμπει στον Δελφό, ο οποίος ήταν γιος ή του Ποσειδώνος ή του Απόλλωνος, και αδελφός του Παρνασσού. Ο μεν Δελφός είχε επινοήσει τη μαντική τέχνη με την εξέταση των σπλάχνων των θυσιαζομένων ζώων, ο δε Παρνασσός μάντευε από τον τρόπο που πετούσαν τα πουλιά.

Συνέχεια

ΣΑΠΦΩ – Η δεκάτη Μούσα


kion1

ΣΑΠΦΩC.M. Bowra

Σαπφώ και Οδυσσέας Ελύτης

  «… στην ποίηση, όπως και στα όνειρα, δεν γερνάει κανένας…»

» Ἐννέα τὰς Μούσας φασίν τινες · ὡς ὀλιγώρως.

Ἠνίδε καὶ Σαπφὼ Λεσβόθεν ἡ δεκάτη.» Πλάτων

 

της Γιόλας Αργυροπούλου-Παπαδοπούλου
επίκουρης καθηγήτριας της Φιλοσοφικής Σχολής Αθηνών και ποιήτριας

  

  Στην αρχαιότητα, όταν έλεγαν «ο ποιητής», εννοούσαν τον Όμηρο, όπως ακριβώς εννοούσαν τη Σαπφώ, όταν έλεγαν «η ποιήτρια»

«Τέτοιο πλάσμα ευαίσθητο και θαρρετό συνάμα δεν μας παρουσιάζει συχνά η ζωή. Ένα μικροκαμωμένο, βαθυμελάχρινο κορίτσι, ένα “μαυροτσούκαλο”, όπως θα λέγαμε σήμερα, που, ωστόσο, έδειξε ότι είναι σε θέση να υποτάξει ένα τριαντάφυλλο, να ερμηνεύσει ένα κύμα ή ένα αηδόνι και να πει “σ’ αγαπώ” για να συγκινηθεί η υφήλιος» γράφει για τη Σαπφώ ο Οδυσσέας Ελύτης.

image

Συνέχεια